تصمیم دارم در این وبلاگ در مورد موضاعات مورد علاقه خودم چیرهایی بنویسم که شاید به بقیه علاقه مندان به این موضوعات کمک کند.

من عاشق نوشتن و دوچرخه ام.

برای نوشتن احتیاج به چیزهایی که خیلی پول میخواهد ندارم و خرده هوشی ، سرسوزن ذوقی کافیست البته با یک عالمه پشتکار.

دوچرخه هم روحم را نوازش میدهد در کشوری که قانونش و فرهنگ مردمش اجازه نمیدهد با تمام سلولهایت لذت ا بچشی ، دوچرخه عین مخدر میماند .

دارم یک کتابی میخونم با عنوان ،شفای کودک درون از نویسنده ای ایتالیایی به اسم لوسیا کاپاچیونه ،یک سری تمرین داخلش داده که با انجام اونها با کودک درونت ارتباط میگیری و خلاقیت از دست رفته دوران کودکی رو ادامه مطلب

امروز سی وچهار ساله شدم و هنوز هم تنهام مثل همیشه ، باورتون میشه یکی تا سی و چهار سالگی عاشق تشده باشه و هیچ ارتباطی با جنس مقابلش نداشته حتی یه گفتگوی ساده و دوستی اجتماعی ای خدااااا چرا من اینقدر درونگرام من تو دنیا فقط یه دوست دارم اونم که فرسنگها ازم دوره ایتالیاست سمی رو میگم یعنی اینکه من دوست همجنس هم فقط یه دونه دارم کلا اهل ارتباط برقرار کردن نیستم، چرااااااا؟؟؟؟؟

درباره وبلاگ

خوبه ادمها گاهی فکرهاشونو بریزن رو صفحه تا سبک بشن ، همونطور که با عکس گرفتن گذر زمان رو رو چهره خودمون ثبت میکنیم با نوشتن گذر زمان رو، روی افکارمون ثبت میکنیم ببینیم فکرمون با ذر سالها چه رشدی میکنه!